Klasyk w kinie: Nikt nie wie (2004)

Rodzina Fukushimów właśnie wprowadza się do nowego mieszkania. Keiko, matka 12-letniego chłopca imieniem Akira, przedstawia go najemcy jako swoje jedyne dziecko. Szybko jednak okazuje się, że zataiła istnienie innych dzieci – Kyoko (11), pragnącej uczyć się gry na fortepianie, energicznego i hałaśliwego urwisa Shigeru (6) oraz najmłodszej, pięcioletniej Yuki. Ukrywa ich, ponieważ ma świadomość, że samotnej matce z gromadką małych dzieci bardzo trudno wynająć mieszkanie, ze względu na uprzedzenia związane chociażby z potencjalnym brakiem stabilnego zatrudnienia i wypłacalności czy też obawę przed hałasem za cienkimi ścianami japońskich mieszkań oraz ryzyko skarg współlokatorów. Dlatego tylko Akira może wychodzić na zewnątrz, a żadne z dzieci nie uczęszcza do szkoły. Hirokazu Koreeda, opowiadając tę historię, inspirował się prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce pod koniec lat 80. w rejonie Sugamo (część Tokio). „Nikt nie wie” został doceniony przez publiczność i krytyków na całym świecie, dzięki czemu Hirokazu Koreeda otrzymał od Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Tokio dwie Błękitne Wstęgi za najlepszą reżyserię i najlepszy film. Z kolei Yuya Yagira za portret najstarszego syna Akiry jako 14-latek otrzymał w Cannes nagrodę dla najlepszego aktora, tym samym ustanawiając wciąż aktualny rekord najmłodszego laureata nagrody aktorskiej w Cannes.